Η «Πολύπλευρη» Δάφνη. Για Τα Μαλλιά, Την Πέψη Αλλά Και Τη Μαγειρική

(Laurus nobilis)

Περιγραφή: Αειθαλές δέντρο με πολλά κλαδιά και μέγιστο ύψος 5 μέτρα.

Άνθη: Άσπρα και κιτρινοπράσινα.

Φύλλα: Μεγάλα, αρωματικά, ελλειπτικά, σκληρά, με μικρό μίσχο και ζωηρό πράσινο χρώμα.

Καρπός: Σαρκώδης και μαύρος, μοιάζει με αυτόν της ελιάς.

Πού βρίσκεται: Σε δροσερές παραθαλάσσιες περιοχές, σε χωράφια, στα χαμηλότερα μέρη των βουνών και -με μεγάλη συχνότητα- σε κήπους σαν διακοσμητικό.

Τι και πότε συλλέγεται: Τα φύλλα στο τέλος του καλοκαιριού και τα κουκούτσια μετά την ωρίμανση των καρπών.

Ιδιαιτερότητα: Χαρακτηρίζεται από το έντονο άρωμα των φύλλων της και το συσχετισμό του ονόματός της με αυτό του Θεού Απόλλωνα. Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Δάφνη είναι η κόρη του Θεού Λάδωνα, που μεταμορφώθηκε από τη Γη σε δέντρο, όταν ο Απόλλωνας την ερωτεύτηκε και ένιωσε την επιθυμία να την αποκτήσει. Το στεφάνωμα με δάφνες διαχρονικά αποτελεί τιμητική εκδήλωση και ένδειξη σεβασμού.

Βασικές θεραπευτικές ιδιότητες:

·Ως έγχυμα, με χρήση των φύλλων της σε συνδυασμό με άλλα βότανα, όπως φλούδα νεραντζιού, είναι τονωτικό κι ορεκτικό, που διευκολύνει τη διαδικασία της πέψης και συμβάλλει στην εύρυθμη εντερική και στομαχική λειτουργία.

·Ως αφέψημα, με χρήση των φύλλων, είναι δυναμωτικό και τονωτικό των μαλλιών.

·Το έλαιο από τα κουκούτσια των καρπών, το δαφνέλαιο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εξωτερικά, με επάλειψη, προσφέροντας ανακούφιση σε πόνους από ρευματισμούς, αρθρίτιδες και μυϊκές θλάσεις, ενώ απαλύνει ακόμη και πόνο ωτίτιδας. Ευρέως διαδεδομένη είναι η χρήση του στη σαπουνοποιία.

Σκόνη ξερών φύλλων δάφνης, που λαμβάνεται από τη μύτη, μπορεί να σταματήσει την αιμορραγία της.

Τα φύλλα της χρησιμοποιούνται στη μαγειρική ως γευστικό καρύκευμα.