Γιατί φοβόμαστε την αποτυχία;

Ο φόβος της αποτυχίας

Ανάμεσα στα πολλά πιθανά μειονεκτήματα του να μεγαλώνεις σε συνθήκες φτώχειας είναι και οι χαμηλότερες προσδοκίες των παιδιών. Είναι ευχαριστημένα με την ικανοποίηση των βασικών τους αναγκών και δεν θέλουν να πετύχουν σπουδαία πράγματα αναγκαστικά στη δουλειά τους.

Αυτή η έλλειψη φιλοδοξίας αναλύεται υπό όρους φόβου αποτυχίας. Τα παιδιά που φοβούνται περισσότερο την αποτυχία αποφεύγουν τις δύσκολες προκλήσεις και κυρίως ικανοποιούν τους εαυτούς τους με απλούς στόχους, εύκολα επιτεύξιμους.

Αυτό όμως ενισχύεται και από τους γονείς. Οι γονείς αφιερώνουν ελάχιστο χρόνο στο να ενισχύσουν τις προσπάθειες των παιδιών τους σε δύσκολες εργασίες. Αντιθέτως, τα τιμωρούν για τις αποτυχίες. Συνεπώς, αυτά τα παιδιά αποφεύγουν δύσκολες δραστηριότητες για να μην μπουν στη διαδικασία της αποτυχίας. Ως ενήλικες, επιζητούν βραχυπρόθεσμους στόχους αντί για μακροπρόθεσμες φιλοδοξίες.

Θα έλεγε κανείς ότι αυτοί οι γονείς προσπαθούν να προετοιμάσουν τα παιδιά τους για ένα μέλλον, των οποίων οι φιλοδοξίες είναι τόσες όσες και των γονιών τους. Το συμπέρασμα είναι ότι αν έχουμε υψηλό φόβο αποτυχίας, είναι σχεδόν απίθανο να επιζητήσουμε μακροπρόθεσμα project, όπως την ίδρυση μιας νέας επιχείρησης.

Όμως, το επικίνδυνο και ριψοκίνδυνο πάντα θα υπάρχει. Αυτό δεν σημαίνει πως θα πρέπει να παραιτούμαστε ή να μην αγγίζουμε οποιοδήποτε μεγαλόπνοο σχέδιο έχει περάσει από το νου μας, ούτε να «καθόμαστε για πάντα στ’ αυγά» μας. Αν το περιβάλλον είναι επικίνδυνο, προχωρήστε με προσοχή, αλλά εκμεταλλευτείτε όποιους πόρους έχετε διαθέσιμους.

Προτάσεις για την αντιμετώπιση του φόβου αποτυχίας

Ως άνθρωποι θεωρούμαστε πολυδιάστατα όντα και τα συναισθήματά μας παίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Επομένως, πρέπει να προσπαθήσουμε να αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε όλα τα συναισθήματα που προκύπτουν μέσα από τις εμπειρίες μας, είτε είναι θετικά είτε αρνητικά.

Μέσα από τη διαδικασία αυτή θα κληθούμε να τα επεξεργαστούμε, να τα αξιολογήσουμε και να προσαρμοστούμε αναλόγως, ενισχύοντας έτσι την ενόραση και την αυτοσυνείδησή μας.

Αξίζει να αναφερθεί η σημασία της θετικής αναπλαισίωσης για βιώματα, συνθήκες και καταστάσεις που αρχικά κρίνονται αρνητικά. Η στρατηγική αυτή προτείνει να δίνεται μια εναλλακτική ερμηνεία σε μία κατάσταση.

Συμπερασματικά, η βιβλιογραφία δείχνει ότι η στρατηγική της θετικής αναπλαισίωσης κρίνεται αποτελεσματική και συμβάλλει στην ενίσχυση της προσαρμοστικότητας του ατόμου.