Η ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας Nancy Colier περιγράφει μια χαρακτηριστική εικόνα από τη βόλτα με τον σκύλο της στο πάρκο. Ο σκύλος της είχε εμμονή με ένα τεράστιο, ασήκωτο κλαδί, το οποίο προσπαθούσε περήφανα να κουβαλήσει παντού. Κάθε φορά που ήθελε να πλησιάσει άλλα σκυλάκια ή να εξερευνήσει το περιβάλλον του, το τεράστιο ξύλο πιανόταν παντού, εμποδίζοντάς τον να χαρεί τη στιγμή. Εκείνος όμως συνέχιζε να το σφίγγει με τα σαγόνια του, επειδή απλώς δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι η επιλογή να το αφήσει κάτω ήταν αποκλειστικά δική του.
Η ανθρώπινη φύση συχνά λειτουργεί με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Συνεχίζουμε να ζούμε μέσα από παρωχημένα,οδυνηρά αφηγήματα που κατασκευάσαμε για τον εαυτό μας στα χρόνια της δυσκολίας, μένοντας πιστοί σε μια ιστορία δυστυχίας αντί για την ίδια μας την ευτυχία. Όπως επισημαίνει η ανάλυση, αν κάποιος πιστεύει βαθurά ότι είναι «ανεπιθύμητος» ή «καταδικασμένος να είναι πάντα μόνος», θα απορρίψει ακόμη και την αληθινή αγάπη όταν αυτή του προσφερθεί, επιμένοντας πεισματικά στη δική του οδυνηρή εκδοχή της πραγματικότητας.
Πώς Χτίζουμε τα «Γυαλιά» της Ταυτότητάς μας
Το βασικό πρόβλημα με αυτά τα αρνητικά σενάρια είναι ότι συνήθως δεν αντιλαμβανόμαστε καν πως πρόκειται για ιστορίες και όχι για αδιαμφισβήτητες αλήθειες. Θεωρούμε τις πεποιθήσεις για τον εαυτό μας ως θεμελιώδη χαρακτηριστικά της ύπαρξής μας. Το αφήγημα του «εγώ» λειτουργεί σαν ένας εσωτερικός φακός μέσα από τον οποίο ερμηνεύουμε κάθε εμπειρία, φιλτράροντας τον κόσμο γύρω μας.
Για να σπάσουμε αυτόν τον κύκλο, απαιτείται η εσωτερική ικανότητα να «κοιτάξουμε τον παρατηρητή» (to see the seer), να σταθούμε δηλαδή πίσω από τα ίδια μας τα μάτια και να αναρωτηθούμε ποια προϋπάρχουσα υπόθεση κουβαλάμε μπαίνοντας σε μια κατάσταση. Οι ιστορίες αυτές συνήθως γεννιούνται γύρω από παλαιά τραύματα ή ελλείψεις που βιώσαμε στην παιδική μας ηλικία. Όταν κάποτε δεν λάβαμε τη φροντίδα ή τη βοήθεια που χπερειαζόμασταν, δημιουργήσαμε ένα αφήγημα απόλυτης απομόνωσης (όπως το «πρέπει να τα κάνω όλα μόνος μου, κανείς δεν πρόκειται να με βοηθήσει»).
Παραδόξως, η διατήρηση αυτού του αρνητικού σεναρίου προσφέρει μια στρεβλή αίσθηση ασφάλειας. Μας προστατεύει από την αβεβαιότητα του μέλλοντος και, κυρίως, μας γλιτώνει από τον πόνο του να θρηνήσουμε όσα χάσαμε ή να χρειαστεί να γίνουμε ευάλωτοι ζητώντας στήριξη. Το δικό μας, έστω και τραυματικό,αφήγημα μετατρέπεται σε μια ψεύτικη «κουβέρτα ασφαλείας».
Η Απελευθέρωση από το Αφήγημα του Πόνου
Το να απαλλαγείς από μια τοξική εσωτερική ιστορία δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι διαγράφεις το παρελθόν σου ή προσποιείσαι ότι δεν συνέβη ποτέ τίποτα. Η θεραπεία απαιτεί να τιμήσουμε την πληγή, να αναγνωρίσουμε τον πόνο και να αποδεχθούμε το μέγεθος της δυσκολίας που βιώσαμε.
Ωστόσο, η ουσία της απελευθέρωσης βρίσκεται στο να σταματήσουμε να προβάλλουμε το χθες στο σήμερα· να κατανοήσουμε ότι η τρέχουσα στιγμή δεν είναι υποχρεωτικό να ακολουθήσει το ίδιο σενάριο και ότι δεν είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε κάτω από την ταφόπλακα μιας παλιάς ταυτότητας. Αφήνοντας κάτω το «βαρύ κλαδί» των παλιών μας πεποιθήσεων, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να βιώσει τη ζωή με καθαρή ματιά,ανοίγοντας τον δρόμο για τη χαρά, τη σύνδεση και την πραγματική εσωτερική εξέλιξη.
Βιβλιογραφία & Πηγές
- Psychology Today: Are You Hanging On to a Negative Story That Keeps You Stuck? (Nancy Colier, LCSW, Rev.,Inviting a Monkey to Tea).
- Colier, N. (2026): Clinical perspectives on self-narratives, emotional defense mechanisms, and psychological liberation.
Διαβάστε επίσης...
Matcha με Μανιτάρια: Η νέα βίγκαν φουλ ενέργεια στο φλιτζάνι σου;
Ένα ποτό που συνδυάζει υπεροχή και προσαρμοστικότητα για σώμα και νου
Περισσότερα
Χαμηλή τεστοστερόνη, τι είναι και πώς αντιμετωπίζεται;
Η τεστοστερόνη είναι μια ορμόνη που παίζει ρόλο στην εφηβεία, τη γονιμότητα και τη λίμπιντο.
Περισσότερα



